Zemheri

Sonra bir şey oldu, anlayamadığımYüreğimde önemsenmeyen, belli belirsiz çatlaklarİçten içe kanayan kendi kabuğuna küs derin yaralara dönüştüKonuşmaktan çok önce, susmayı öğrendimKendimi anlatamamak yordu beniKimse içimdeki karanlığı sevmedi…Zaten ben de sevemedim çiçekli elbiseleriHiç deniz bilmemiş şehirlerin, kıyılarında kaldıKağıttan yaptığım gemilerKimse şiir okumadı mesela…İçinde on mavi’lerin olduğu masalları hiç duymadımSonra bir şey oldu, bitkin bir asker gibi esir düştü kalemVe hiç terketmedi yağmur, ne şehrimi ne kirpiklerimi ne de beniKimsenin vazgeçilmezi de olamadıkİlk gözden çıkarılan son hatırlananYangında terkedilen o tahta masa…Ve kimse benim gibi saklamadı içinde bir cesediRenkli kalemlerin bir suçu yok…Ben kendim sevdim siyah mürekkebi.