Yorgun Bir Zemheri Bırakırlar Baharına

İnsanlığın ortasında kalakalırsınız ya bazen yapayalnız. Kederleriniz ve kaderinizle baş başa...Kimseye derdinizi anlatamazsınız. Anlatsanız da “deli” derler size. Üstelik acıyarak bakarlar. Engin bir denizde boğulur gibi hissedersiniz kendinizi. Ya da bir mengenede sıkıştırıldığınız sanısına kapılırsınız. İşte o zaman sığınacağınız tek limandır şiir.Merhametinden merhem umarsınız. Ummadığınız dostlarınızın açtığı derin yaralara şifadır şiir.Bazen kimsesiz gecelerde döktüğünüz gözyaşları olur, bazen de uçsuz bucaksız gökyüzüne haykırdığınız çığlıklarınız. Belki de akıp giden kederlerinizdir şiir.Uzun gecelerdeYalnızlığına saplanan hançeriKimseler bilmez.Nasıl incinirsin alaycı bakışlardanÇorak gülüşleriyle yalazlanan akşamlardaİçine çöken hain sızıyı,Anlamaz duygusu olmayanlarSana “deli” yaftası vuranlarYorgun bir zemheri bırakır baharına.