Yollar El Etmese

Böyle bir manzume yazma düşüncesine ne zaman kapıldım tam bilmiyorum. Ama yazmaya 2006 baharında başladım. Köyüme yaptığım kısa süreli ziyaretlerimde hemşerilerimle paylaşabilecek fazla bir şey bulamıyordum. Bir şeyler yazdığımı duyuyorlar, “Bize de okur musun?” ya da “O kitap neyden bahsediyor?” diyorlardı. Doyurucu bir şey söyleyemiyordum. Farsça yazan Şehriyar’ın anasından duyduğu serzenişin bir ucu bana da dokunuyor gibi geldi. Anası bir gün “Oğlum senin büyük şair olduğunu söylüyorlar ama ne yazıyorsun anlamıyorum ki… Keşke birkaç dize de benim anlayacağım şeyler yazsan,” deyince şair Tebriz yakınlarındaki köyünü anlatan muhteşem şiiri “Heyder Baba’ya Selam”ı yazmış.O sıralar Gurbannazar Ezizov’un “Sevgi” adlı “soneler çelengi”nin çevirisi üzerinde çalışıyordum. Biçim olarak hoşuma gitmişti bu şiir. Her bölümüm son dizesi sonraki şiirin ilk dizesi oluyordu. Son bölümün son dizesi de ilk şiirin ilk dizesiydi. Bu şekilde döngü tamamlanırken tekrarlanan dizeler ayrıca bir bütün oluşturuyordu. Bu biçime uygun, köyümden bahseden uzun bir manzume yazmak hevesine düştüm. Sonunda çelenge dizilecek bölümler tamamlanmıştı ama başta düşündüğüm “Kolak Köyü” isminin içini dolduramadığımı anladım. Meğer ben köyü, köyün insanlarını o kadar da iyi tanımıyormuşum. Çok dar bir alanda kalmıştı şiir. Onun için ismini “Köyümden Gönlümde Kalan” olarak değiştirdim. Sonradan yazdığım eklerle bu kitap oluştu.