Yoklama

geldiğim yer süt kokar hâlâkeçinin memesinde diş izlerim varsakinleştiremediğin rüzgârlı saçlarımyağmurla ıslattığın öpüşlerim gıcırtılı çardaklardayüzümüze batan kıymığın kanısırtında çimlerin izi karışıktoprakta açtığın yuvalar gözlerinkarıncaların emeği vargeldiğim yer sen kokar şimdisüt şişeleri kırıldı, keçi öldünehir taştı, topraktaki gözlerin kapandıkarıncaların sırtı kamburçardağı üşüyen evsizler yaktıkuraklık gelecek dedilerdudaklarım kurudubi’çimler kaldı biraz seyrekyakındır yangın çıkacaksen, ben, bir de ilk annemiz keçigeldiğim yerden gitmemiz gerek sevgilimtoparlanalım.