Vazgeçmenin Güncesi

ÇINGISen “çıngı” nedir bilir misin?Hani, ateşin kıyısında otururken tutuşmuş odundan minik bir yıldız kayması gibi ışıltıyla sıçrar ve bütün evren sıçrayan o ışık zerresinin içinde sıkışır sıkışır, sonunda mikro boyutta bir cehenneme dönüşür ve göz açıp kapayana kadar tenine yapışır da tutamaz, sürükleyemez, süpüremez, atamaz, kurtulamazsın ya!Çırpınışlar nafile, illa düştüğü yeri yakar, illa düştüğü yerde yanar ve illa düştüğü yerde söner. Öyle çok yanar ki canın, Prometheus’a lanet edersin.İşte, öyle düştün yüreğime.***Bu kitapta aşk sadece sevilmez; yakar, koparır, savurur ve insanı kendi kalbinin en karanlık odasına kilitler. Vazgeçmenin Güncesi, ayrılığın, yokluğun, tükenişin ve içten içe süren bir yanışın güncesi. Hakan Yakıcı, şiirle anlatı arasında kurduğu bu güçlü dilde, bazen bir yaralı kedinin çırpınışını, bazen bir metro ayrılığını, bazen de Tanrı’ya sarılmak isteyen kırık bir kalbi önümüze bırakıyor. Okur, bu sayfalarda yalnızca bir metin değil; kendi içindeki sızının yankısını da buluyor.