Stockholm'ün Gülü

Bir balalaykası vardı birde aklıİki şehrin arasında musikiye bir kasabadan daha ıraktıNişanlı bir kadına duyduğu alınganlıklaYüreğine mütevazı bulduğu her şiiri dokundurduŞaşkınlığına yaşadığı çekingenlikle her sevdasında Pirincin tanrısıyla tanışırdıHer sakal bıraktığında kendisine bir ad daha takardıDirilişin göbeğinde gebeliği kınarkenDili sımsıkı bir erkek şehvetinde çözülürkenErotizme sakalını sıvazlarken ulaştıKavuştuğu maden kömürüne sardığı şiir hakimiyetiydiKıskanç ve uğursuzHüznün döşeğinde siyahlara bürünmüşKeman elinde titrerkenAnadan doğma yakınmalara düşman kesilirdiZehir içen bir Yahudi olmak yok tarihçinin çağdaşlığındaHer bir paskalyada aşklaraHenüz erken der nisan yağmuruna tökezler ademoğluBelki de aşkın gömleğine girinceBir Stockholm sığınağına uğramadanOslo’nun kıyaklığın daİbsen şöhretinde tutuşanlaraHayalperestliğin cüzdanındanDüşmanlık yok alemin kader perdesindeKokusuna kelime körlüğünü yakıştıranHer ayıba tutsak alınganlığında bildiklerineKâhin olasılığıyla filizlenen dualarınaCesurluğun asaletindeDurgunluktan da daha kasıtlı bakardıŞiirin sultanına buyruktaŞehrin sularında, kıyılara ağırlanmadan evvelaManevi ne varsa doğuştanDudakları küle bile ıslak bakardıŞehirlinin aklına o çok şaşardı.