Sevince Güzelleşir, Sevilince İyileşir İnsan

Sevince Güzelleşir, Sevilince İyileşir İnsanBilmezdik sevmenin bu kadar güzel olduğunuSevilince anladık mutluluğun anlamını Geceler gündüz, karanlıklar aydınlık olur sevgi varsaBazen bir annenin, çocuğuna bakışıydı sevgiBazen de bir sevgilinin, sevdiğine dokunması Ve bazen de insanın kalbindeki Allah'tı sevgiİnsanın olduğu yer sevgi olmalıydı İçinde ve göğüs kafesinde kelebekler uçuşmalıydıKötülüğü ise sevgiyle, emekle yenebilmeliydik Sevince, sevilince yakabilirdik Nemrut'un saltanatını Sevince güzelleşmeyi, sevilince iyileşmeyi bilmeliydi insanBazen çölde, bazen denizde ve bazen de dağlardaYaralar sarılabilmeliydi aşkla, sevgiyle ve umutlaÇirkinliklere kapıyı kapatıp, güzelliklere sarılmalıydı insanYağmurun altında sırılsıklam ıslanıp ve sonra daGökkuşağının altında dans etmeliydi gençler ve çocuklar Kimseye minnet etmeden, kimseye küsmedenKimseden korkmadan da yarınlara ve güzelliklere Kucak açmalıydı gülümsemelere, gökyüzüne bakarakEn derininden bir nefes almalıydı nesillerHüzünlere yol verip, mutluluğa koşmalıydı tüm dünya Sevince güzelleşir, sevilince iyileşir insanKefene sarılıp, toprağa düşmedenKimseye sırt çevirmeden, bağıra bağıra şarkılar söylemeliHep birlikte ve el ele yaşamalıyız bu dünyadaBazen sevdiğinin göğsünde, bazen sevilen yerdeVe bazen de Allah'ın önünde Sevmek lazımdı, sevilmek elzemdi üç günlük dünyada Sevmek ihtiyaçtı, sevilmek şifaydı kalbe ve bedeneSevince güzelleşirdi insan, sevilince İyileşir...