Portakal Kahkahaları

Nesneler için Hayati ilke, Kuşlara göç yolu Portakal mevsimi yaklaşırken Parıldar eşyaların ruhu Ağrı Hasretim doruklarda, tutkundum geçmişime Ömrümden bir gün alırdım sabırsız Sevincimle giderdim Kalbimin gümbürtüsü dalımı döverken Dönüp dönüp duruyordum gecenin ortasında Yağmura karışırdım, yürüdüğüm sokakta Elimde mineli bıçak Sürmeli çukurunu yüreğime kazırdım Sancım başlar, ova üstüme gelirdi Her şeyini kaybetmiş yarı yoksun Bende çiçek, bende çağlar kururdu Sabah ateş, akşam duman olmuştum Hatıraları öpüp sessiz koynuma koydum Güneş gitti, nefesimde kırağı Toprak örtülü evlerde uyudum Sevgili, alamadım sende kalan yanımı Unutmadım, beni dikenli bir odada doğurdular Çığlığım dünyaya düştü Duyun işte Rüzgâr bile fısıldıyor ağrımı