Payanda

yüceldim suyumdan çekilincekara bir nöbeti çizdimörümceğin ağında yazgıyol ağlamıştır içine sinmedengörmedi kuyunun yağmuru çaldığını kimselerbir başına sıcak renkleri aramaya gittilerdağın yalancı koynunagirip ölü bir zamanı diledilerkuşları çizen ressamgökyüzünü yutkundubaktım ama benuzunca görmenin yanındabir iki perşembe güzelliğiydibir çocuğun gülüşündekibulutlara benzer sonsuz haykırışgerisi unutuşa dair imlaimza payanda