Öyküme Düş'sen

Ey Hayat! Sen mola verme ne olursun. Çatlaklarım öyle çok ki! Sen çiçekler ekmeye devam et. Ben sularım sessizce. O vakit hayatı ön sözsüz yaşamak doğru olur mu hiç? Ön sözün hakikati ise, insan olmakta gizli değil mi? Sana ben çiçek desem papatya derdim biliyorsun. Yapraklarından köklerine kadar şifadır papatya. Başıma taçtır. Unutma, insan anlaşıl-mak ister. Ve kendisini anlayanın yanında aşka durur. Oysa ben senin yanında gül bahçesi oluyorum. Yetmiyor salkım saçak bir söğüt ağacının dallarına bürünüyorum. Denize nazır bir evde; sarıp sarmalayan sarmaşık oluyorum. Ön sözüm bir çiçekle başlayıp, koskoca bir ormanla can buluyor. İşte benim öyküm o an başlıyor.