Ölüm Sarkacı

Musa, cehennem hayatıyaşıyordu. Ne dışarıya çıkabiliyor, ne de evde kendini güvende hissedebiliyordu. Karısı, çoluğu çocuğu,hepsi ona yabancıydısanki. “Dışarıçıktığımda, ya birden önüme geçip beni öldürürlerse!... Ya, gece evi basıp uykumdakesiverirlerse boğazımı!...” diye türlü türlü düşüncelerin oluşturduğu kör kuyularda debelenip duruyordu. Evdekilerin de dışarıyaçıkmasına izin vermiyordu; onlar tarladayken ya gelirlerse diye.Hiçbir şey yapamaz olmuştu artık. Düşünceleri, bedenine ağır geliyordu. Bütün benliği, düşüncelerinin ağır yükü altına eziliyordu.Mengeneye kıstırılmışbedeni, sık ha sık ediliyordu sanki. Musa, yaşam ile ölüm arasında git-gel yapan bir sarkaç olmuştu artık.Yaşama vursa, ölüme itiliyor; ölüme vursa yaşama... Bir sarkaç olan bedeni, ne ölüme tutunabiliyordu, ne de yaşama… Onukurtaracak bir şey lazımdıama neydi? Her zaman, kurtuluşu bulduğu Döne’yi düşünecek hali falan yoktu. Herşey, Döne sevdasıyüzünden olmamışmıydısanki?