Nida

İçimde ağlıyoruzak kentin insanıKaybettiGüleç yüzlü çocukluğunuOysaki, oysakiYaşamak adına saklamıştıDil altında çocukluğunuKoşmuyor artıkDört nala gidenAtların peşinden.Tuzak kurmuyorduGüvercinlereYıkmıyorKuşların yuvalarınıDevirmiyor serçelerinSu içtiği sebilleriDüşündükçe memleketini,Mahir yanı düşüyorOmuzlarına..Dalından vakitsiz düşenBir yaprak gibi.Sürüklendi Eylül sokaklarındaGençliğini asıyor yiğit,Civan yüreklere.Gözlerini dikiyor ömründekiBağ bozumuYıkımına,Gün uzar giderAnıları da yok ederElde kalan yalnızlığın derin izleri. Özlem ÇETİN