Neşet Ertaş Kaynak, Kaynak Kişi, Madun Anlatı Desenleri - 6

Neşet Ertaş, ömrünün büyük bölümünü dört farklı şehirde geçirir: Kırşehir, Ankara, İstanbul ve Köln. Fakat mekândan bağımsız, saz ve söz arayışlarını aralıksız sürdürür. Küçük yaşlarda babasıyla bozkırda kulağına dolan, aşkla bağ kurduğu bir kaynağın etrafından hayat boyu uzaklaşmaz. Bu kaynağa o kadar düşkündür ki, pek çok başka Abdal âşık gibi, ondan bir sermaye, şöhret elde edemez. Âşıklığı da madunluğu da bundandır. Garip âşık, kaynakla arasına kimse girmesin diye çabalar. Ondan neşet eden sesleri daha rahat duyabilmek için sazına yeni perdeler ekler. Kendisine gövdesi geniş, sapı uzun bir bağlama yapar. Özgür Taburoğlu halk kültürü ve ozanlar üzerine yapılan pek çok çalışmadan farklı olarak kaynak, kültürel miras, gelenek gibi kavramlarla âşıkların ilişkisini yeniden tanımlamaya çalışıyor. Diğer taraftan ozanların dâhi sanatçı tiplemesine benzemediğini de anlatıyor. Milliyetçi ve muhafazakâr bir etnolojinin, popüler folklorun dışına çıkıyor. Neşet Ertaş’ı Abdal kültürüyle bağlantılı kılmaya çalışıyor.