Mor Çarşaflar Sonatı

1.Suya bastım, geçtim binlerce yıllık yeminlerdenTufanda boğulan acemiliğin karanlığıydı adımDedim Nuh’a:Kalbin nehirlerini de al yanınaSu sızan yerinde dirilt gövden ki töreniBir kez olsun başkaldır kibrindeki müziğeEller, gökyüzüne açılan bedenleridir seslerinOnlardır tanrıyı canlı kılan2.Bir ağacın kovuğunda düş biliyor terlerimKirli bir deniz gibi boğuluyorum içimeDedim Musa’ya:Asanı suya değil söze saplaKervanlarla geçmiş taşınır, kulağaZina dediğin aşkın zamanı tozlayan ruhuYalnızca bir kez yakışır her tanrıya3.En çok suya benzerim yenildiğimdeHafiften dağa dokunur ruhumAtalarımın pas tutan sesleri zehirler tenhalığımıDedim İsa’ya:Mıh gibi çakan sırılsıklam zayıflığınSırtında taşıdığın kambur kendine önceliğinMeryem’i al ve bir çocuk doğurMecdelli tapusudur ezilen şöhretininGit ve aşkın için yaşa çarmıhını…21. Ali Rıza Ertan Şiir Ödülü sahibi “Mor Çarşaflar Sonatı” kadim anlatıların izinden giderek bin bir türlü hile ve zorbalıkla talan edilen saf insanın çığlığının şiirini yazıyor.