Mehtabı Yalnız Seyreden Kadına Mektup

Romantizm öldü mü?“Belki şu an gecenin karanlığını deliyordur gözlerin/Pencerenin önünde otururken/Elinde bir bardak çay…” Belki de ölmemiştir.“Miş’li geçmiş zamanların/Üçüncü tekil şahıs’ıyım/Gelecek zamanların hikayesi alemimde yaşarım…”  derken , belki de okuyucunun duyguları dile geliyor.         “Gözlerim gözlerine dalarken/Ve ellerimdeyken karanfil kokulu ellerin/Ben böyle ayrılığı hiç düşünmemiştim…”  Kim düşünür ki?“Kelimeler arasında kaybolmaya yüz tuttum/Kime kazındı zihnime,kimin’ o an unuttum/Kelimeler satır satır okunan kelimeler/İlmek  ilmek , düğüm düğüm dokunan kelimeler…”  kelimeler değil mi satırlar arasındaki aynalarımız?“Bu hikaye bir kadını anlatır/Bir kadın dünyayı./Tanrıdan gayrı kainatta/Bir tek, kadın yaratır./Bu hikaye / Öyle bir kadını anlatır…”  Bu kitap ise iflah olmaz romantiklerin duygularını paylaşmaktan başka bir gaye taşımaz kendince…