Leyl-i Efruz

Giderim bu şehirden yavaş yavaş, aheste   Makberime girerken çalar ağulu beste   Toprağım alazlanır tabutum ağıt yakar   Ruhum azap çekerken mazim ardımdan bakar   Yüreğim ellerinde umutlarım kafeste   Giderim bu şehirden yavaş yavaş aheste   Baksana gök dumanlı yıldızlar lâv ay büryan   Mutluluk kelepçeli hayaller ise üryan   Yapışır üzerine yırtık pırtık tebessüm   Yaka paça götürür mahşere soğuk ölüm   Yaşam sanki kördüğüm hüzünler ise ayan   Baksana gök dumanlı yıldızlar lâv ay büryan   Ecelim keder değil Yaradan ile visâl   Ölüm gerçek an fani işit ki budur ahval   Vuslata erdiğimde çekmeyesin hecr-i gam   Güneş doğar ve batar elbet yaşanır akşam   Ağlama hiç boşuna kavuşmak bize hayal   Ecelim keder değil   Yaradan ile visâl   Sen mahmur mum ışığı ben ise leyl-i efruz   Elbet bir gün sönecek loş bir hayatta kuluz   Ağır aksak yürürken mazinin kadranında   Boğulduk tek bir damla ihanetin kanında   Yavaş yavaş sön artık basmadan yarama tuz   Sen mahmur mum ışığı ben ise leyl-i efruz