Lal

İnsan konuşamadığında açığa çıkar.Dilin dönmediği yerde başlar hakikat.İşte orada, hayatın sesi lâl olur.İnsan kaçacak yer bulamadığında kendine çarpar.Çünkü bastırılan hiçbir şey kaybolmaz; yalnızca biçim değiştirir.Geçmiş, sandığımız gibi geride durmaz.Bir eşya gibi yer kaplamaz;kanın içinde dolaşır, bakışın yönünü değiştirir.İyileşmek, her zaman toparlanmak değildir; bazen dağınıklığın içindeki gerçeği kabul etmektir.İnsan, kendi kırılganlığını fark ettiği ölçüde gerçek olur. Kimse kahraman, kurban, suçlu olmaz.Hayatın sesi lâl olduğunda,geriye kalan tek şey bir cümleden ibarettir: İnsan, kendi sessizliğini taşıyabilecek kadar büyümek zorundadır.