Kurban Özneden Özgür Özneye: Levinas ve Foucault

Levinasın düşüncesini, eserini bir anlamda tamamlayan büyük yeniliğin, aziz ile azizliğin onun söylemine girişi olduğu kesindir. Levinas, Tanrıyı -ama hem Descartesın hem de Pascalınkinden fersah fersah uzak bir Tanrıyı- felsefi söyleme yeniden dâhil etmekle yetinmeyerek, başlangıçtaki sorumuza- Michel Foucaultnun üzerinde bunca kafa yorduğu dünyanın trajik deliliğinin karşısına ne çıkarmalı? sorusuna cevap vermenin tek yolu olarak insanların azizliğini önümüze koyar.(Michael de Saint Cheron)Nihayetinde vurgulamak istediğim nokta şudur: Başkalığın esaslı bir konumlaması olmadan hakikati tesis etmek mümkün değildir; hakikat asla aynı olan değildir. Sadece başka dünya ve yaşam biçiminde hakikat olabilir.(Foucault)Elinizdeki kitap, etik özneyi kendini Başkasına adamış bir kurban olarak tasavvur eden; etik ilişkiyi kutsiyetin tinselliği içinde düşünen Levinas ile özneyi özgür bir biçimde kendisiyle kurduğu etik ilişki ve tarihsel özneleşme süreçleriyle birlikte düşünen Foucaultnun yaklaşımları arasında eleştirel bir diyalog başlatmayı denemektedir.