Korkunun Kıvamı

Sustuk. Ne söyleyeceğimi kestiremedim. Aceleci bir rüzgâr ikimizin de saçlarını hırsla dağıttı. Saçların ayaklandılar ne oluyor der gibi. Bakışının ölgünlüğüne karşı kırçıl bir ayaklanma hazırdı sanki. Ne kara kaşlarının ne de kirpiklerinin umurundaydı bu. Ancak kara gözlerin kendini toparladı çarçabuk. Ayaklanma başlamadan bastırıldı. Sen de konuşmana devam ettin yeniden: “Değer yıkımı demek ne kadar doğru? Belki değer değişimi demeli. Değer değişimi ya da yıkımı… Fark etmiyor. Her türlü korkuların dengesi bozuluyor. Herkes artist, herkes âlim, herkes her şey… Sözün kıymeti yitik. Şair, yazar, filozof herkes… Yazmanın değeri değişti, ayarı karıştı. Okurlar yazma derdinde, yazarlarda okuma yok… Okuryazarlık anlamını buldu galiba. Okuyan yazıyor, yazmayan okumuyor... Değişim herkesin malumu. Dün eleştirdiğini bugün yapanlar sözü iki paralık ediyor. Eleştirinin kıymeti de kalmadı. Doğru zaten karman çorman. Ortalık arapsaçı yani…”