Kör Yokuş

uçurum kıyılarında bir çiçeğindert türküsüydümbir yanı ağlamaklıateşe verdimgeçmişin acılarınısatır aralarındatan yeritek tek söndürdüğünde bütün ışıklarınıiki kolu yana düşmüş körpe gülüşlerbakışlarımdaki hüzne serdileryüzlerindeki acıyıkaybolup gittimkendi gölgemin içindeardı arkası kesilecek gibi değilhâlâ yağmur kuşları ölüyor içimde