Kendime Derslerim

İnsan, başkalarına ders vermek yerine önce ve öncelikle kendine ders vermeli ya da kendisi ders almalıdır. Zira olabilir ki, sözlerini mihenge vuran, sigaya çeken bir Molla Kasım çıkagelir.Büyük dediğimiz insanları büyük yapan, onlara, bizim “Büyük İnsan!” dememiz değildir. Büyük ismine lâyık ne kadar büyük insan varsa, dikkat edilirse, sözlerini gizli veya açık evvelâ kendilerine söylemişlerdir. Meselâ, dersine “Bil ey nefsim!” diye başlayan Bediüzzaman gibi. Yunus Emre’nin de kendisi için “Miskin Yunus der, Derviş Yunus der” demesi, öğütleri önce kendisine verdiğine dikkat çekmek için olsa gerektir. Büyük insanlar aynı zamanda, yaşadıkları olaylardan aldıkları ders ve ibretlerin, hayatlarının sonuna kadar kendilerine fayda getirecek çok değerli tecrübeler olduğunu farkındadırlar. Çıkardıkları dersleri ve edindikleri tecrübeleri öncelikli olarak kendi nefislerinde yaşama konusunda samimi ve gayretlidirler. Onlar için her iş, her oluş, her insan önemli bir ibret vesilesidir, Hafız-ı Şirazi’nin de dediği gibi; “Uyanık olanların gözünde, her ağaç yaprağı bir marifet defteridir.”