Kalemimle Savaştım

Uyuyamadığım gecelerin sabahındaİnce karanlık kalkardı gök yüzündenGüneş ışığı tül eteğini savururdu yer yüzüneOdamı aydınlatırdı ince ışıltısıYeni bir gün başlardıBir şekilde yeni bir ümitUykusuzluğun pasını bıraktım yatağımın köşesine“Hoşça kal” dedim sırdaşım olan tavanaBelki hâlâ biraz uykusuzBelki hâlâ biraz kırık olabilirimAma zor da olsa inanıyorumİçimdeki yaradan sızan ışıkBir gün yolumu aydınlatacak...