Iskarta

Büyük bir özlemle sarılıyor. Az önce çekiniyordu. Bende öyle. Onca yıldan sonra sarılmak bana da zor geldi.Sıradan bir rüya aslına bakılırsa. Dekoruyla pekuğraşılmamış. Ardında bir çam ağacı var, açıkta birbalıkçı teknesi. “Pişmanım.” diyor, ağlayarak. “Aslındayalnız seni sevmişim.” Yüzümde bir gülümseme.Daha çok bir kâhin gibi. “Olur mu öyle şey!” diyorum.“Sakın ha! Benim ben olmam için bu ayrılığı yaşamamgerekiyormuş demek ki.”Bazıları hiçbir yere ait değildir. Ne bir ilişkiye, ne bukalıplı hayata.Iskarta, ait olamayanların, uyum sağlamayanların,sorgulayanların sesi. Erkut Özal, ilişkileri, yalnızlığı vetoplumu özgün ve keskin bir dille masaya yatırıyor. Azsözcükle çok şey anlatan öyküler… Geride bırakılanlaradeğil, kendini dışında hissedenlere.