Infrathin Bir Mikro-Poetika Deneyi

“Sanatın en keskin dönüşümleri, çoğu zaman bir eşikten değil, bir aralıktan geçer.” diye düşünen Marcel Duchamp, bu fikrinin adına da ipince: “Inframince” diyor. Marjorie Perloff’un Infrathin’i de işte tam bu aralıkta dolaşıyor: Dil ile nesne, şiir ile düşünce, ses ile sessizlik, fikir ile duyum arasındaki neredeyse görünmez olan o farkın peşine düşüyor.Infrathin’de bazı deneyimler büyüyerek değil, incelerek beliriyor. Bir cümlenin omuz hizasında bıraktığı gölge, bir alıntının bağlamdan koparken çıkardığı çıtırtı, gündelik bir nesnenin “sanat”a yaklaşırken aldığı hafif eğim… Bu bağlamda tecrübe kendini saklasa da yazı “sanat”ı asla bırakmıyor. Perloff da bu saklı farkları dikkatle okuyor ve avangardın aynı zamanda bir algı biçimi olduğunu hatırlatıyor. Yazar, şiiri fikirlerin hizmetine sokmuyor aksine fikirlerin, şiirin ritmine yetişmeye çalıştığı o ipince anlarını gösteriyor.