Göremediklerim

Evet, tahmin edeceğiniz gibi vicdanım suratıma sert bir tokat attı. Gözlerim dolmuştu. Canım yanıyordu. Sanki yakınımda bulunan birisinin öleceğini öğrenmişim de, sürekli beni davet etmiş, ben de bir türlü işim olduğundan değil de vakit ayırmak istemediğim için ziyarete gitmemiş, sonunda öldüğünü öğrenmişim de oturup “Vay efendim niye gitmedim ziyaretine?” diye kendi kendimi teselli ediyormuşum gibi bir durumdu bu galiba. Bilmiyorum, belki de bunu anlatamayacağım. Cebimden çıkardığım yüz lirayı adamcağıza verdim ''Bu senin” dedim. Sonra cebimde duran, dört-beş lirayı da adamın eline sıkıştırdım, çok büyük bir para değildi, fakat iki günlük ekmek parasıydı. Çocukları için. Teşekkür etti, minnettar oldu.“Teşekkür ederim güzel insan, çocuklarıma senden bahsedeceğim.” dedi.