Geceyim Ay’sız

taşın sabrını sınıyorumsular çekildikçe dimağımdangörüyorum kizamanla alışıyorsuskulara da insançoktan savurdum dumanıgeçiyorum ateşison kez battığında güneş biliyorum bitecekkalbimin keşmekeşisafran sarısıdır yüzümgöz göz yaralıdır özümvakit gelince ne olursöyleme susdayanamaz ölürümbundan sonrası kekre, ağır köztevekküldeyim söz ustam söz!