Düş ve Mavi

İnsan bazen kendi içinde nice katastroflar yaşar. Ömrü boyunca yüzlerce kez düşer kalkar. Ruhunun dizleri yaralanır, avuçları kanar. O vakitlerde hep kendini kaldıracak, kendine iyi gelecek bir umut arar içinde. İşte şiir, tam da düştüğüm o anlarda beni elleriyle yukarı çeken masmavi bir umut gibiydi. Bazen kalemimden taşacak kadar somuttu, bazen bir sükût kadar soyut. Ama hep yanı başımdaydı şiir. Şiir, düşsem dahi düş kurabilmekti belki benim için…Kendimi kendimle büyütebilmek, savaşımı, yarışımı, barışımı kendimle yapabilmek…Ben düştüğümde yaralarıma şiir sürüyorum artık… Ağladığımda gözyaşlarımı şiirle siliyorum… Gökyüzüne baktığımda mavi düşler görüyorum, mavi şiirler düşüyor gamzelerime…Velhasıl ben sustum…Düşlerimi, düşüşlerimi size, mavi şiirler anlatsın…‘’Nasıl bir sabaha uyandım böyle deniz mavi, ben kayıp…Martılara eşlik etmekte bestesiyle sükût.Bir gündoğumu yine düştün aklıma!Sen masmaviydin, ben soyut.’’                                                     Fatma Doğan