Dünyanın Acemisi

bağı bozduk tamerkuşların payını dalda bıraktıkşaraba yatıracağız üzümlerinibir gün belki hayattan diye diyedolanıyorum asmalar arasındadalgın gökyüzü savruk kelimeler yorgun bir kalemve zil zurna sarhoş sığırcık kuşlarıhiç kimse dönmüyor gittiği yerdenkadehte akşam ufukta kızıl bir günbatımıeski bir öyküye vuruyor kayalıklardaher yudumda biraz daha uzaklaşıyor dünyaher yürek kendi ateşiyle yanıyorölüm uzun sessizlik* * *dünyaya gelmiş olmakdünyanın acemisi kılıyor insanıve hiç gitmiyorustası olunca yaşamın...zaman tanrılar için var,insanınki vade.