Desila

DESİLAilk yolculuğumuzdu Desila,son olduğunu bilmedenyan yana ve heyecanlaoturmuşuz ürkekçe.bir bir geçerkenaracın camından ağaçlar;yarı yıkık, virane evler…elele tutuşmamızın bileçok görüldüğü günlerde.çalınıyordu araç teybinde,günün hit şarkısı;“gel de ne çektiğimi bir de bana sor”sevinçle sokağa fırlayan bir çocuk,yeni filizlenmiş bir tohumsevinciydi bizimki Desilasusmanın bile mutluluk verdiği,bakışmanın bile bizi vurduğubir aşktı bizimki Desila.ve biz;neler çekeceğimizden,her şeyden habersiz.koşuyormuşuz mutluluk diyarına;yazılmış, çizilmiş yazgımıza aldırmadan!,her güzelliği sonlandıranfelaketimize uçuyormuşuz,kapanmaz bir gönül yarasınakoşuyormuşuz meğerse Desilayıllar geçti ve geçiyorsen bensiz, ben senden habersiz,yaşayıp yaşamadığını bilmedenama o sevgi dolu bakışlarını unutmadansanki her an karşıma çıkıyormuşsun gibihep öyle yaşadım Desila.sensizlik çok kötü Desilagüneş yeterince ısıtmıyor,ay dede yeterince aydınlatmıyor,göz pınarları kurumuşbulutlar sahraya dönmüşturnalar sılaya uçamaz olmuş!