Çocukluğumun Çağrısı

"Bitti canım..." demişti ablası. Ama Berzan için her şey yeni başlıyordu. Aylar sonra cezaevinin soğuk gri duvarlarından, aynadaki o yabancı adamla birlikte dışarı adım attığında, elinde sadece bir kitap ve kulağında hiç dinmeyen bir ses vardı:Çocukluğunun Çağrısı.O, yaralı bir ruhun izini sürerken, kendi yaralarını Kumru'da dindirmeye çalışacaktı. Ancak her iyileşme bir bedel isterdi. Berzan, başkasının kanatlarını onarırken kendi sonuna yürüdüğünden habersizdi"Bir vicdanın ve çocukluğun uyanış hikayesi"