Çık Kendi Dağına Kendi Şarkını Söyle

“Bakışlar vardırRengârenk uçuşurlarAh, onlar ki dilden önce konuşurlar” Şiiri “insanın ağır yüküne omuz veren bir dirim, bir denge, bir onarım işâreti” olarak gören Adem Kandemir, bu kitabı için şöyle der: “Bütün çabası gözü pek bir serinlik, bir teselli kıvılcımı düşürmek yürek taşmalarına.” …“ Bilmez misin? Ne dündesin ne yarındaBu gündesin, şimdi nerede isen oradaÖyleyse gökler çatlamadan, yer savrulmadanmelekler çekilmeden kendi katlarınageri çağır unuttuğun o kaçak rûhuDirim suyu bereketli bir ad ver onaSarıl cesâretin kamçısı korkuyaSarıl kalbin meşalesi umudaÖlüye can veren ışığın damarına girYere çal kurnazların cehennem cennetiniİçten dışa, dıştan içeyürü kanın, etin, kemiğin ötesineYürü delişmen bir tohum gibiBırak, bırak kalsın ne ise o dünyâÇık kendi dağına, kendi şarkını söyleTanı kendini, bil, anla, ışı, ışıtKapı aç o muhteşem bilmeceye…”