Bir'den Sonra

Hepimizin sadece kendisine saklaıdğı hayalleri vardır,en derinlerde bir yerlerde, için için süslediği, büyüttüğü..Hangimiz Tanrı’nın ‘’Mona Lisa’sı’’ olmak istemeyiz ki,dünyanın tüm pespayeliğine, olanca hiddetiyle hayatınüzerimize gelişine aldırış etmeden, bilerek, görerek,eksikliklerimizi?Kendimizden gayrı en içten, en mahcup, en garibanDuygularla suçladığımızdır aslında en sevdiğimiz,sığındığımız..Yüreğimize gömdüğümüz; kendimize dahi fısıldamaktanürktüğümüz ama asla vazgeçmediğimiz umuttur,tastamam adına cennet dediğimiz.Yoksa bunca zulme, acıya, ıstıraba, kahroluşa, gözyaşınarağmen nasıl ısrarla nazlı nazlı devinimini sürdürülebilir kidünya?Zamana hapsedecek kadar zavallı değil gönüllerimiz,günışığı ile yıkamak gerek, dua ile durulamak, evlatlarımızasarılmak gerek bir de burnumuza ne vakit kesifçamur kokusu çalındığında..