Beyaz Yakadaki Leke

“Son dövüşünü nerede kaybettin, hatırlamıyorsun. Son kovulduğun iş, kapıyı çarpıp giden son kadın, kaçan en son tren, ömrüne attığın en son çentik… Kayıp giden bir sabah yıldızı gibiydi hayat, yüzünü tıraş ettiğin kırık dökük gençlik aynalarında.”Son romanı Beyaz Yakadaki Leke’ye bu cümlelerle başlıyor Fatih Kaynak ve daha önceki romanlarında izini sürdüğü Batılı bir tür olan yeraltı edebiyatına, buralara özgü bir kara damarı eklemeye devam ediyor. Yaşamın hiçbir alanında tutun(a)mayan bir anti kahramanın sınırları zorlayan sıra dışı biyografisinden pasajlar sunarken bizleri dramatik hikâyelerin arasında dolaştırıyor. Böylece marjinal bir yapbozun parçalarını tamamlıyor sanki. Beyaz Yakadaki Leke’de ise yine aynı kahramanın “beyaz yakalılarının sıradan hayatına” bir türlü uyum sağlayamamasına, müesses nizamın çeperinde hep bir leke olarak kalmasına şahit oluyoruz. Görünen o ki Fatih Kaynak bu kara anlatıyı daha da sürdürecek gibi. Köpekler Gibi Yalnız Öleceğiz’de dediği gibi “En kötüsüyse yeniden başa dönmektir. Hep en başa, o en rezil sokak köpeği yalnızlığına dönersin. Kuyruğundaki pireyi dişlemeye çalışan uyuz bir köpeğin kendi etrafında dönüp durması gibi dolaşıp dururken ölümün etrafında durmak, dinlenmek, nefes almak yok. Bugün yok, yarın yok, düş yok, umut yok, Tanrı yok, aşk yok. Köpekler gibi yalnız öleceğiz.” Son tahlilde ne yaparsa yapsın sokak köpeğinin yalnızlığına dönerek ölecek olanları anlatmayı ilke edinen Fatih Kaynak, bu toprakların atmosferinden beslenirken “Türkiyeli Bukowski” olma yolunda emin adımlarla ilerliyor!Doç. Dr. Fethi DEMİR