Beyaz Kaftanlı Süvari

Maddenin tahakkümü altında ezilen insanı şair karakterine bürüdüğüm bu eser, ağır sancılarımızın tedavisi olan hikmet dairesine bir çağrıdır. İnsanı içten ve dıştan kuşatıcı, içten kuşatırken en mahrem coğrafyamızı bedahet derecesinde kıskıvrak yakalayan ve kalbimizin üzerinde otağ kurmuş iblisi ilahi bir neşterle ruh çeperlerimizden söküp alan; dıştan kuşatırken adeta içteki en küçük atomdan başlayarak safha safha tüm insanlığa şâmil bir nizam kaygısı güden ve âlemlerin sonsuz ahengi içinde kıpraşan yığınla sır düğümlerini bir üfleyişle çözebilme kudretine mâlik bir mefkûrenin ve dinin, yirmi birinci yüzyıldaki tebliğini haykırıyorum. Basit hakikatlerin, hakikatten ayrıymış gibi görülerek küçülmesine dikkat çeken bu eser, aslında basitliğin bile ne olduğunu bilmediğimizi söylemekte ve itibarsızlaştırılmaya çalışılan bir mefkûrenin çığlıklarına kulak kabartmaktadır. Yüzyılların arasında bir seyyah gibi dönüp dolaşan şair, zaman dairesinin dışına çıkıp, bize tüm zamana şâmil bir bakış fırlatıyor. Devinimin kıskacında sonsuz hızla dönen varlık âleminin sakinleri olarak, sonsuz hızın son nefesle kemerlerinden söküp attığı bir ölümün habercisiyim bugün. Sır… Sır içinde sır… Girift içinde kör düğüm… İşte ölümün ince uzun parmaklı elleri ve işte ölümün büründüğü beyaz kaftan... Bu Beyaz Kaftanlı Süvari sonsuz hızla koşup geliyor. Peki biz… Neyiz, neredeyiz ve topyekûn bütün sorular…