Ardımdan Ağlama

Geceleri daha karanlıktır kayıp insanların, duvarları daha soğuk...Hep kar yağar, kayıp çocukların ikliminde... Işığını yitirmiş insanların, zifiri karanlıktadır gözleri; açıkken bile...Yitik bir karanlıktır belki ölümün rengi; siyah... Zifiri bir siyah...Dibe vurmuş bir yalnızlıkta, her daim deşilmeye  hazır bir yaradır hicran; her daim taze!Acıları yüreklerine yapışmış, ızdıraplı kalplerdir artık onlar; yaman çaresizliklerde, tüm umut ışıkları sönen!Apansız fırtınalarda savrulan, "yoksunluk"ta kaybolanların hikayesi...Diğer yarısını kaybetmiş bedenler, başka başka düşlerde üşürken; kolay değildir aynalarla yüzleşmek!Kolay değildir ardından ağlamamak! Ağlayamamak...