Anadolu Bağrında Bir Türkmen Köyü Barak

Toprak sende sürüldü, tohum sende saçıldıYumuk yumuk gözlerim sana sende açıldıHerkes gibi ağladım ben de belki doğarkenBelki güne geç kaldım, belki de geldim erkenBebek oldum belendim öğütülmüş toprağaBüyüdüm çocuk oldum elim erdi yaprağaBilmedim neye yarar, neler var yüzde, bindeKörebeler oynarken kör duvarlar dibindeSaklananı aradım, akşamda koyak koyakYıldızlara bakarak yürüdüm yalınayak...Ey Barak! Sensin benim doğduğum köyüm BarakYavan aşım, ekmeğim, doyduğum köyüm BarakKağnılar gidiyorken şafak vakti Kepir’eUyanırdım uykudan, sıçrardım birdenbireEn mahmur gözlerime sürerken ellerimiSanki sever, okşardım uyanan kaderimiBir elimde anamın dürdüğü dürüm vardıBir elimde değneğim belki boyum kadardıKırda serin suyunu özlerken kuyularınKoşardım peşlerinden körpecik kuzularınNe var, ne yok bilmeden hangi geleceğimdeYapayalnız yaşardım çocuksu yüreğimdeAh barak! Sensin benim bulduğum köyüm BarakEr ömrümde en mutlu olduğum köyüm Barak...