Ahlak ve Devlet

 Platon ve Aristoteles’in, toplumdaki tüm bireylerin kendi alanında yetkinleşmesi,kendi işini yapması, birbirlerinin uzmanlık alanlarının sınırlarınabağlı kalması ve erdemli olması durumunda o toplumda refah ve huzurunartacağı yönündeki argüman bu tezin merkezinde durmaktadır. Buna eşlik edenve tez boyunca savunulan bir diğer iddia bizzat yönetici erkin de kendi alanındayetkinleşmiş olması, diğer uzmanlık alanlarına gereken saygıyı göstermesi ve toplumdanbeklediği erdemli davranış biçimlerini kendisinin sergilemesi gerektiğidir.Dolayısıyla burada söz konusu olan ve birbirine koşut olarak ilerleyen üç boyut sözkonusudur: bireysel ahlak, toplumsal ahlak ve devlet ahlakı. Bu üç boyutun Platonve Aristoteles düşüncelerinde bütünüyle açıldığına şahit oluyoruz. Bu türden birtanıklık bizi ahlak ve siyaset felsefelerini karşılaştırmalı olarak incelemeye yönlendirdi.Bu incelemenin arka planında iki peşin kabul bulunmaktadır. Öncelikle sözkonusu felsefelerin tarihsel şartlara karşılık olarak inşa edildiğinin farkındayız. Bufarkındalıktan ötürü tez boyunca tarihsel bir takım referanslar bizim açımızdan kaçınılmazoldu. Diğer taraftan varsaydık ki, bu iki filozofun karşılıklı bir ilişki içindeifade ettiği ahlak ve devlet felsefeleri şayet modern toplumlarda da etkileri olmayadevam etseydi ahlakın yukarıda zikrettiğimiz üç şubesinde (bireysel, toplumsal vesiyasi ahlak) söz konusu yozlaşma bu düzeyde olmayabilirdi. Bu iki peşin kabuldoğrultusunda Platon ve Aristoteles’in ahlak ve devlet felsefelerinde şu konularaözellikle eğildik. Devlet ve ahlakın amacı, işlevleri, devletin doğası ve yasaları veinsanın mahiyeti ve erdemleri. Bunu yaparken sistem felsefesinin bu iki büyük ismininayrıldığı ve birleştiği hususları gözden kaçırmamaya özen gösterdik.