Bölüm 2: Rüya mı
222 kelime
•
2 dk
•
07.11.2026
Zeynep çok korkmuştu. Telefonu yatağın üzerine fırlatırken kalbi göğüs kafesini yırtacak gibi çarpıyordu. Gardırobun kapakları, odanın zifiri karanlığında devasa bir canavarın silüeti gibi dikiliyordu karşısında. İçeriden gelen o hırıltılı nefes sesini artık telefonu olmadan da, çıplak kulaklarıyla duyabiliyordu.
Yataktan kalkıp kapıya doğru koşmak istedi ama bacakları sanki zemine çivilenmişti, hareket edemiyordu. Gözlerini o tahta kapaklardan ayıramıyordu. Tam o sırada, gardırobun kapağı içeriden yavaşça, gıcırdayarak aralandı.
Karanlığın içinden upuzun, bembeyez ve kırbaç gibi ince parmaklar dışarı uzandı. Parmaklar kapağın kenarını kavradı. Zeynep çığlık atmaya çalıştı ama boğazından sadece boğuk bir hıçkırık çıkabildi. O şey, gardırobun içinden yavaşça öne doğru eğildi; yüzü yoktu, sadece simsiyah bir boşluk ve o boşluğun ortasında Zeynep'in az önce telefonda duyduğu o çarpık, habis gülümseme parlıyordu.
Zeynep son bir gayretle yorganı kafasına kadar çekti ve gözlerini sıkıca kapattı. "Bu bir rüya, bu bir rüya..." diye mırıldanıyordu ağlayarak. Dakikalarca odada sadece o hırıltılı nefes sesi ve kendi hıçkırıkları yankılandı.
Sonra aniden her şey bıçak gibi kesildi. Çıt çıkmıyordu.
Zeynep, nefesini tutup yorganı milim milim aşağı indirdi. Odanın içi tamamen boştu. Gardırobun kapağı kapanmıştı. Derin bir nefes alıp rahatlamaya çalışırken, yatağın üzerindeki telefonu tekrar titredi. Ekranda yine "Gizli Numara" yazıyordu.
Zeynep titreyen eliyle telefonu açtı ve kulağına götürdü. Telefondaki ses bu sefer tam tepesinden, yatağın tavanından geliyordu ve kulağına doğru fısıldadı:
"Yorganın altına saklanman çok tatlıydı Zeynep... Ama yukarı bakmayı unuttun
Yorum yapmak için giriş yapın