Bölüm 1: Serencebey’in Loş Odası (1903)

1903: Siyahın ve Beyazın DoğuşuBölüm I: Serencebey’in Loş Odası (1903)

İstanbul, 1903 yılının rüzgarlı ve serin bir sonbahar akşamını karşılıyordu. Beşiktaş’ın Serencebey Yokuşu’nda, arnavut kaldırımlı dar sokaklardan yukarı doğru tırmanan gençlerin ayak sesleri gecenin sessizliğini bozuyordu. O dönemde Osmanlı’nın başkentinde gençlerin bir araya gelmesi, fikir üretmesi öyle kolay değildi; her köşe başında gizli bir göz, her sokakta temkinli adımlar vardı.

Osman Paşa’nın konağının bahçesindeki müştemilatta ise heyecan doruktaydı. Mehmed Şerafettin Bey, Şair Behçet Bey, Hristo ve diğerleri... Genç yürekleri sadece vatan sevgisiyle değil, içlerinde büyüyen tarifsiz bir tutkuyla çarpıyordu: Beden eğitimi, güç ve kardeşlik.

Ortadaki ahşap masanın üzerinde titreyen bir lamba, etrafında ise hayalleri gerçeğe dönüştürmek için parlayan gözler vardı. Mehmed Şerafettin Bey, masaya doğru hafifçe eğilerek fısıltıyla ama kararlı bir sesle söze başladı:

"Beyler, bugün burada sadece bir topluluk kurmuyoruz. Biz buraya, gelecek nesillerin gururla taşıyacağı bir aidiyet, adını tarihe yazdıracak bir çınar dikiyoruz."

O gece, Beşiktaş Jimnastik Kulübü’nün temelleri atıldı. Henüz ne büyük statlar ne de modern formalar vardı; ama sırtlarını dayadıkları omuzlar, inançları ve asla sönmeyecek bir aidiyet duygusu vardı. Bahçedeki barfiks demirleri, güreş minderleri ve halterler onların ilk sarayı oldu. Gençler düştü, kalktı, ter döktü ama asla vazgeçmedi

Yorumlar (0)

İçerik Uyarısı

Kitabı Arıyoruz...