Özellikle kitabın sonundaki üç yaşamöyküsü kitabın anlatmak istediğini net bir şekilde ortaya koyması bakımından daha bir ilgi çekiciydi benim açımdan.

"Okumayı br disiplin haline getirmek, bir kışkırtıcılık unsuruna fazlaca önem vermek olur. Okuma, ruhsal yaşamın eşiğidir; bizi ona yönlendirir ama onu içine almaz." Proust

Kurgusuyla, konusuyla, hissettirdikleriyle akıldan hiç çıkmayacak bir kitap.

Kısaca hiç gelmeyecek birini beklemenin kitabı.